maandag 16 april 2012
én voor de belangenbehartigers…
In januari was in drenthe een kwestie die verband houdt met de situatie van grond- en woon- rechten voor de schil rond Norg in een landschap dat ooit onontgonnen was en waar aan vooruitgang niet te ontkomen is. Meester Veen van rechtbank Assen oordeelde dat financieel wanbeleid redelijk afgewend is, immers huiseigenaar is vanaf september vorig jaar onder bewind gesteld. Enige maanden later is door
Rabobank en Trip
een voorstel voor onderhandse verkoop voor 45.750 aan de rechter voorgelegd. Dit bedrag is een fractie van de bevinding onlangs door een Norger makelaar van 170.000.
Met verkoop zou de hypotheekgevende bank voor 100.000 euro aan borg verliezen en een onderneming ruïneren die als bewindvoerder verantwoordelijk is voor het financiële reilen en zeilen van de hypotheeknemer die het treft. Te constateren is dat de eerdere beoordeling van de rechtbank over redelijke afwending van financieel wanbeleid niet correct is geweest. Bewindvoerder lijkt geen verantwoordelijkheid te voelen voor huisvesting van de onder haar bewind gestelde. Mogelijk moeten BOPZ opnemingen weer in overweging worden genomen (de afkorting staat voor bijzondere opnemingen in een psychiatrische inrichting).
Instantie kan wanbeleid worden verweten. Immers gedrag van Rabobank doet niet alleen gevaar opleveren voor de bank zelf, op deze wijze wordt de borg op de woninghypotheek nog niet voor de helft geïncasseerd. De aan rechtbank voorgestelde verkoop wordt naar verwachting weliswaar traditie-getrouw door rechtbank afgekeurd opdat alsnog veiling doorgang vindt op 26 april 2012. Bovendien is dit alles voor eigenaar/bewoner en aansprakelijke bewindvoering tijdrovend en vormt een groot risico. Bewindvoerder houdt zich niet bezig met schuldhulpverlening. Gewoonlijk wordt in deze gevallen middels krediet voorzien in de ontbrekende 5400 euro. Anderzijds lijkt de afdeling schuldhulpverlening van een drents krediet bureau GKB niet te kunnen helpen immers er is reeds bewindvoering voor klant. Tussen wal en schip is een kloof waarin het gemakkelijk diep vallen is. Overigens sluit onder bewind staan niet uit dat krediet wordt aangevraagd, dat is vorige week gedaan.
De eigenaar wil de woning in Norg aanhouden teneinde als vader zijn zoon verantwoord door tienerjaren te helpen, deze viert donderdag zijn 15e verjaardag. Overigens lijkt een asser Awbz-commissie de zoon te willen misbruiken ten einde een ZIP (zeer intensief psychiatrisch instituut) te bouwen in gemeente noordenveld, jeugdzorg ziet kennelijk graag dat hij met zijn moeder te Veenhuizen blijft kwakkelen. Het centrum indicatiestelling zorg te assen (ciz) heeft hem veroordeeld als zijnde licht verstandelijk gehandicapt en heeft besloten hem te indiceren voor wonen met zeer intensieve behandeling tot 2014. Begin deze eeuw wilde jeugdzorg hem bij zijn moeder in huis doen opgroeien. Nu wonend in een gezinsvervangend tehuis is hij ijverig in de weer binnen een half jaar tijd twee verloren schooljaren in te halen. Naar verwachting kan hij in september instromen in derde klas VMBO-TL van Nassau college te Norg. Bomen van indicatie-commissies groeien tegenwoordig niet meer tot in de hemel en zelfredzaamheid en eigen kracht voor vader én zoon zijn aan de orde. Hooguit indien opvoeden van zijn zoon niet anders mogelijk zou zijn, wil vader in de buurt van het gezinsvervangend tehuis.
Inmiddels heeft vader contact gevonden met een drietal bewonersverenigingen, vorige week was bijeenkomst in restaurant de Baander met onderandere Peter Barkema, senior communicatie adviseur voor de Nederlandse Aardolie Maatschappij. Hij verhaalt over het werk deze zomer voor de productie verdubbeling van de gasopslag in Langelo, deze kan schokken veroorzaken tot 3 op de schaal van Richter. Naar mening zijn woningwet-genormeerde houtskelet woningen beter geschikt dan stenen echter ambtelijke garde geeft dit niet gaarne publiekelijk toe. Voor zover de voorgenomen huisveiling te maken heeft met niet-traditionele bouw in deze wijk van Norg is dit naar mening niet terecht.
Bert Kerkhof
- - - - - Eerder bericht - - - - -
Datum: 16 april 2012 15:24
Onderwerp: Fwd: vorige week is krediet aangevraagd
Aan: directie bewindvoering b.v.
Wonen
Op 22 maart jongstleden is door gerechtsdeurwaarder mr. Klaas Martijn Brontsema aan bewindvoerder aangezegd de woning van een aan bewind toevertrouwde klant te doen verkopen op een woonveiling donderdag 26 april om 14 uur in het Postillion hotel te Haren. Het huis in de Oosterduinen te Norg is de enige woning van klant. Het verwondert dat uw bureau over deze kwestie niet eerder contact heeft opgenomen met de eigenaar. Onlangs is met een makelaar in Norg overlegd dat de woning met 1050 m2 grond goed verkoopbaar is voor een bedrag van 170.000 euro. Eerder is door bewindvoerder aan vaders relaties onjuiste informatie gegeven dat een schuld aan Rabobank zou zijn van 15.000 euro. Dit bezwaarde ernstig, begrensde hem in mogelijkheden boven op te komen.
Onlangs werd bericht ontvangen over de woonveiling middels een brief van notaris Trip Groningen. Deze deelt mee dat het hoogste bod op de woning 45.750 euro bedraagt. Hoogste bod is door bank geaccepteerd, met bieder is koopovereenkomst gesloten 'welke ter keuring wordt voorgelegd aan rechtbank Assen'.
Voorgelegd verkoopbedrag is slechts een fractie van de werkelijke waarde, de op te lopen schade bedraagt meer dan 124.000 euro. Zodra brief van notaris Trip werd ontvangen is krediet aangevraagd voor bewindvoerder bij GKB te Assen (zie onderstaande mail). Met behulp van dit krediet kan bewindvoerder haar schade ontlopen, immers woonveiling dient voorkomen door tijdig een regeling met schuldeisende partij treffen. Het verwondert dat bewindvoerder niet eerder hiertoe in staat was, gezien het ruime bruto jaarinkomen van klant in relatie tot de hypotheeklasten van 308 euro per maand.
Zorg verzekeren
Door bewindvoering is november per 'boedelbeschrijving' bericht dat geen schulden meer zijn bij LAVG in verband met zorg- en ziektekosten- verzekeringen. Daarop is tijdig eind 2011 ingeschreven bij een andere zorgverzekering. Deze meldt dat volgens huidige zorgverzekeraar tóch een achterstand in premiebetaling zorgpolis zou bestaan. Daardoor begon het nieuwe jaar 2012 ongewenst zónder aanvullende ziektekosten verzekering, mét maandelijkse boete van 30 procent op de premiekosten. Indien de zorgverzekeraar-gegevens correct blijken, is door verkeerde informaties financiële schade berokkend. Graag wordt vernomen of inderdaad Menzis vorig jaar niet naar genoegen is betaald. Ongeregeldheden met verzekeraar wreken te méer, omdat een tandartsrekening van eind 2011 nog steeds niet door bewindvoering betaald is. Dit brengt vele extra kosten met zich mee en ook gezondheidsschaden.
Een groene kaart bij een afgesloten autoverzekering is ontvangen, terecht ziet bewindvoerder dat voor solliciteren/werk auto nodig is. Tegelijk op dezelfde dag is van justitie ontvangen een bevel tot buitengebruik stellen van zijn auto. De gelijktijdigheid wijst op voorbedachte rade vanuit het justitie-apparaat middels bewindvoering en aanvullende maatregelen: kennelijk is bedoeling zijn financiën dus leven uit balans te brengen. Verzoek is dit voorkomen.
Opstal verzekeren
Gezien ontbreken van informatie naar vader over het beheerde budget is lastig te controleren maar lijkt of verzuimd wordt premie opstalverzekering voor de woning te betalen. Onder de aandacht wordt gebracht dat door fricties binnen regionale justitie een onveilige situatie bestaat waardoor correct betalen van verzekeringspremies een eerste prioriteit dient te zijn. Prioriteit voor verzekeren van klant helpt schuldeisers zo snel mogelijk van dienst zijn.
Aansprakelijk
Tijdig overleg plegen over een oplossing tegen dreigende woonveiling is verzuimd. Naar mening dient bewindvoerder ten eerste op te komen voor het veiligstellen van het vermogen van de schuldenaar. Wanneer niet tijdig woonveiling wordt voorkomen, zullen grote schaden ontstaan en lijkt faillissement onafwendbaar met alle gevolgen van dien. Daarbij komt het primaire levensbelang wonen, beter betaalbaar wonen dan voor 308 euro per maand is niet te vinden. Rechtbank Assen die het bewind heeft uitgesproken is ontoerekeningsvatbaar voor financiële schaden en lijkt in publieke opinie slechts aanspreekbaar voor morele-, sociale- schaden en het ambtelijk tekort. Keten-aansprakelijkheid houdt in dat bewindvoerder aansprakelijk is voor met name de financiële schaden. Verzoek is geld ten behoeve van deze vader te lenen en voorzien in het gesignaleerd tekort.
Bert Kerkhof
Lees tevens …
Agente werpt steen door ruit bij redacteur Kind in knel
Asser rechter
in opspraak geraakt
Gezag komt te voet en gaat te paard
Verdiepende cursus afwikkeling
vermogens familierecht 23 nov 2012
3 juli 2012
Labels: 20eEeuw, Afpersing
dinsdag 11 augustus 2009
Huiseigenaren moeten volgens regeringspartij pvda net als huurders uit hun woning gezet kunnen worden als zij stelselmatig overlast veroorzaken. Tweedekamerlid Attje Kuiken zei dat woensdag in een toelichting op haar zwartboek burenoverlast dat ze momenteel samenstelt. „Vooral woonoverlast door eigenaren van een koopwoning is een groot onderschat probleem. Waar gemeenten inmiddels steeds vaker optreden tegen overlastgevende huurders, geldt dit echter niet voor mensen die in een koophuis wonen, met alle gevolgen van dien”, aldus Kuiken.
Gemeenten zien op tegen de aanpak van lastpakken in koopwoningen, omdat uitzetting in deze gevallen juridisch ingewikkelder is dan bij huurders. Maar volgens Kuiken is dat niet onmogelijk. Ook huiseigenaren hebben de plicht bij te dragen aan het woongenot in hun omgeving en moeten de openbare orde niet verstoren, merkt zij op. Volgens haar zijn er ook minder vergaande manieren om overlast aan te pakken.
Zo kunnen gemeenten hulp bieden en bemiddelen. En bij huiseigenaren wil een dwangsom als stok achter de deur ook nog wel eens helpen, terwijl huurders daar dikwijls minder gevoelig voor zijn, zeker als er bij hen toch niets te halen valt. Hoe dan ook is het belangrijk burenoverlast meteen de kop in te drukken, zo wijst de ervaring uit. Maar daar komt het vaak niet van, wijzen de meldingen bij Kuiken uit. Het kamerlid stelt inmiddels al behoorlijk wat voorbeelden te hebben verzameld van mensen die soms jarenlang door hun buren stelselmatig worden lastiggevallen en getreiterd. „'s Nachts op de muren slaan, kinderlokken, continue harde muziek, roddel en achterklap over vaders, grote bek opzetten en handtastelijkheden als je er iets van zegt, intimiderend gedrag, bekrassen van je auto en zelfs mishandeling.”
Slachtoffers kampen vaak met vervreemde kinderen, psychische en
financiële problemen als gevolg van de overlast en de ontbrekende handhaving van
openbare orde en veiligheid. Moeders belanden in de bijstand en/of ziektewet en
vaders voelen zich gedwongen gescheiden te gaan wonen, de
wet voor Co-Ouders
die is ingegaan per 1 maart 2009 te gaan handhaven en een
website
op te zetten.
Burenoverlast is een groot probleem in een dichtbevolkte gebied
als de randstad, maar de ernstige gevolgen van roddel over vaders treft vooral
ouders op het platteland. In de zomer neemt de overlast toe, maar de schade aan
de opvoeding van kinderen duurt levenslang. Dat zijn schrijnende situaties waar
de overheid echt iets aan moet doen. Op die gronden kunnen overlastgevende
huiseigenaren wel dégelijk uit hun woning worden gehaald, maar de overheid durft
dat vaak niet.
Om de problemen in kaart te brengen, vraagt Kuiken mensen hun eigen ervaringen te mailen. Naar onze mening verdienen overlastgévende huurders dezelfde behandeling als kopers. De ervaring van Kind in de knel is, dat vaders die burenoverlast erváren door
Attje Kuiken
worden gehóord. De pvda hoopt uiteindelijk dat álle gemeenten in nederland snel succesvol op gaan treden tegen burenoverlast
Bert Kerkhof
Labels: 20eEeuw
dinsdag 19 mei 2009
VLAARDINGEN - De geruchtmakende Bolderkar-affaire uit 1988 krijgt na eenentwintig jaar een vervolg. De 25-jarige Elise Watts is éen van de veertien kinderen die bij hun ouders werden weggehaald. Zij begint een bodemprocedure tegen de nederlandse staat en medisch kinderdagverblijf de Bolderkar.
Zij wil excuses en een schadevergoeding van het justitie apparaat en ook van de jeugdinstelling in Vlaardingen, wegens het leed dat haar destijds is aangedaan. Veertien kinderen die daar in de crèche zaten, werden in 1988 van de een op andere dag bij hun ouders weggehaald en uit huis geplaatst. Hun vaders werden gearresteerd. In 1988 zat zij daar op de crèche en werd van de een op de andere dag uit huis geplaatst. Haar vader werd gearresteerd. Eenentwintig jaar later wil zijn dochter genoegdoening.
Elise Watts
Genoegdoening
Als peuter van drie jaar werd Elise in 1989 langdurig gescheiden van haar vader, die evenals dertien andere ouders ten onrechte werd beschuldigd van incest. Verschillende vaders werden opgepakt op grond van omstreden psychologisch onderzoek door de leiding van de crèche, waarbij incest zou zijn vastgesteld. Niemand werd veroordeeld. Volgens haar advocaat Dirk Vermaat is Watts getraumatiseerd door de gebeurtenissen in het verleden en heeft ze haar hele leven last gehad van de uithuisplaatsing. “Ze heeft nog heel vaak herinneringen en is ook onder behandeling geweest.” Elise wil vooral erkenning voor wat er fout gegaan is. Vermaat spreekt van een unieke zaak. “Het is nooit gebeurd dat een door de kinderbescherming uit huis gehaalde peuter later genoegdoening eist. Watts heeft er alle reden toe. De psychische schade is groot.”
Tiental ouders
De Bolderkar zette de vaders in het beklaagdenbankje op basis van beschuldigingen met behulp van de zogenoemde 'poppenmethode'. Elise had een lichte lichamelijke handicap. Daardoor viel ze regelmatig om en had ze vaak blauwe plekken. Haar moeder zat destijds in een psychiatrische inrichting. Samen met haar vader woonde ze daarom bij een oom en tante in Vlaardingen. Een orthopedagoge van medisch kinderdagverblijf de Bolderkar vermoedde dat er meer aan de hand was en ondervroeg haar, hoewel ze daar geen adequate training voor had gehad. Ze hanteerde daarbij een interviewtechniek waarbij gebruik wordt gemaakt van speciaal ontwikkelde poppen met geslachtsdelen. Als het kind de ogen aanraakt, vraagt de onderzoeker: wat kan je ermee doen. Het kind zegt dan bijvoorbeeld: slapen of kijken. Die vraag werd ook gesteld over de geslachtsdelen. Zo werden kinderen aangezet om te vertellen over sexueel misbruik. Vooral op grond van die bevindingen werd de conclusie getrokken dat de vader het kind seksueel misbruikte. Met hem werd niet gesproken, met familie en artsen evenmin. Elise en haar ouders waren slachtoffers van de crèche medewerkster. Justitie trad niet tegen het medisch kleuterdagverblijf op. Nam de beschuldigingen van de Bolderkar zelfs serieus en ging onmiddellijk tot actie over: een tiental ouders werd gearresteerd en uit de ouderlijke macht ontheven, ook vader Watts. Oom en tante kregen thuis te horen dat Elise op een ook voor hen onbekende plaats was opgevangen.
Vlucht
Dirk Vermaat vertegenwoordigde ook de vader. Hij bekende indertijd incest om zo snel mogelijk psychische hulp te krijgen. Er werd hem voorgehouden dat hij hierdoor strafvermindering zou krijgen. Door de harde verhoor-methodes zwichtten in eerste instantie drie vaders onder de druk. Zij bekenden incest die zij niet hadden gepleegd. Allen kwamen later op hun verklaring terug. De rechter vindt de poppen-methode geen wettig bewijs. De orthopedagoge die de kinderen interviewde bleek niet goed opgeleid en was niet bevoegd om diagnoses te stellen. Ze had te snel en onzorgvuldig gewerkt. In rapporten is geconstateerd dat de onderzoekers te gedreven op zoek waren geweest naar incest. Eric werd in 1989 door de rechtbank vrijgesproken. Toch zou het nog vele maanden duren voordat Elise weer naar huis mocht. Justitie was in hoger beroep gegaan en de kinderbescherming vond het daarom beter haar nog een tijdje in een tehuis te houden. Uiteindelijk zou Elise's vader vrijuit gaan. Maar omdat hij door alle gebeurtenissen niet stabiel genoeg meer was, mocht hij niet meer voor zijn dochter zorgen. Elise heeft de rest van haar jeugd bij haar oom en tante gewoond. Haar vader had geen vertrouwen meer in de Staat. En wilde niets meer met de Nederlandse autoriteiten te maken hebben. Watts zegt dat de affaire hun hele leven heeft bepaald. Haar vader heeft haar niet meer opgevoed, ook niet na diens vrijspraak. Hij was er te zeer door van streek. Hij verhuisde na zijn vrijlating naar Engeland, naar eigen zeggen was dat een vlucht. Twee jaar na de beschuldigingen werden dertien zaken tegen andere vaders geseponeerd wegens gebrek aan bewijs.
Aanklacht
Elise werd elke dag uit de crèche opgehaald door haar vader, en dan ineens niet. Haar vader was de eerste tegen wie justitie een proces begon. Zij was toen vier jaar oud. Nog altijd is zij aangedaan door de gebeurtenissen. Tegen RTV Rijnmond zegt ze: “Ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat ik door twee vreemde mensen werd meegenomen en naar een groot en vreemd kindertehuis werd gebracht. Er werd mij niets verteld. Ik kende daar niemand. En dan ben je daar bang en zonder iemand om je heen. Je weet niet waar je bent, je weet niet waar je vader is. Ik dacht, waar is mijn vader, waarom komt mijn vader me niet ophalen?”. Door de affaire is ze haar vader kwijtgeraakt en ze heeft nog jaren met de angst geleefd, dat ze opnieuw zou worden weggehaald. Zij heeft er na 21 jaar nog nasleep van. Nooit kan zij het helemaal vergeten en naast haar neerleggen. Elise zegt dat de affaire een zwarte schaduw over haar jeugd heeft geworpen. Filmmakers Jan Louter en Rob van Olm maakten een documentaire over Watts. Elise vertelt het verhaal in de documentaire Smeulende Resten, die donderdagavond voor het eerst wordt uitgezonden door de regionale zender RTV Rijnmond.
Eric Watts
Watts is vol woede en verdriet dat dit haar en vooral haar vader is aangedaan. Boos is ze nog steeds. “Eigenlijk word je alleen maar bozer en bozer”. Zij neemt het de mensen kwalijk, die het hebben aangericht. Elise wil dat een dergelijke aantasting van de rechten van de mens nooit meer kan gebeuren. Zij vindt het belangrijk dat dit aan de kaak wordt gesteld. En zette vandaag een stap die ze al heel lang wilde zetten. De nu 25-jarige uit Schiedam heeft na 21 jaar een aanklacht ingediend. Haar advocaat Dirk Vermaat heeft nu twee dagvaardingen uitgestuurd; naar justitie en naar de jeugdinstelling waarin de Bolderkar is opgegaan. Daarin eist hij de verklaring van instanties dat ze fouten hebben gemaakt. Vermaat: “Het is verbijsterend dat noch justitie noch de Bolderkar excuses aan Watts hebben aangeboden.” De familie wil een schadevergoeding van enkele tienduizenden euro's. “Maar het is mij niet om het geld te doen”, zegt zij tegen RTV Rijnmond. Hoe hoog de schadeclaim uitvalt, weet hij nog niet, maar het gaat niet over tonnen. Vermaat zou het liefste zien dat het níet tot een rechtszaak komt, maar dat justitie toegeeft dat ze fout zat en de zaak schikt. De landsadvocaat geeft vandaag geen commentaar.
Dirk wil ook bij TriviumLindenhof een claim indienen. Een woordvoerder van TriviumLindenhof, de jeugdinstelling die juridisch aansprakelijk is, noemt de zaak ‘spannend’ en ‘bijzonder’: “Inhoudelijk kunnen wij nog niet reageren”. Wattss heeft dit nodig, zegt Vermaat, om een punt achter de zaak te kunnen zetten. Die verklaring dient ook als basis voor het vaststellen van een schadevergoeding. Elise: “De instelling heeft nooit erkend dat zij fouten hebben gemaakt en ik vind dat zij dat alsnog moet doen. Op die manier hoop ik het een plek in mijn leven te kunnen geven.”
De zaak krijgt veel aandacht in de pers.
Kinderbescherming?
Een bezorgde krantenlezer vraagt aan de tweede kamer en aan rechters familierecht naar aanleiding van deze zaak eindelijk eens wakker te worden. Ook nu nog worden kinderen bewust gemanipuleerd en vervreemd van hun eigen vaders. Eenvoudige politie agenten laten hun oren hangen naar een zogenaamde deskundige, die niet goed opgeleid is voor waarheidsvinding en kiezen daarmee voor de verkeerde kant. Leiding van justitie treedt daar onvoldoende tegen op, gaat juist met hen mee. Geachte rechters trappen er niet altijd in, maar zijn vaak te laat met hun oordeel. En hebben onvoldoende gezag over het lokale justitie apparaat in de wijk. Waardoor de ouders en hun kind(eren) niet tot hun recht komen en zelfs noodgedwongen asiel moeten zoeken in het buitenland. Op die manier wordt jarenlang kinder- en vader mishandeling gepleegd.
Moeten nog steeds vaders en kinderen vervreemd worden? Moeten we vrouwen die dat doen en de lokale justitie die hen achterna loopt blijven beschermen? Velen hebben kenmerken stoornissen die bij psychiatrie en ggz bekende zijn. Hoe lang houden die hulpverleners hun mond dicht over diegenen die zaken belazeren? Onterechte zwartmakerij en tegenwoordig zelfs anonieme verdachtmakingen worden op papier geschreven en er zijn valse verdraaiingen en aantijgingen in rapportages. Het aantal plaatsingen in pleegoudergezinnen is de afgelopen 10 jaar verdubbeld. Het gaat nu om 22.000 uithuisplaatsingen per jaar. De hulpverleners die dat doen, wensen niks anders te melden aan rechters familierecht. Het maakt de jeugdzorg schreeuwend duur. Over enkele jaren komen daar nog de claims van de getroffen gezinnen bovenop. En dat geachte heer Rouvoet heet dan uw kinderbescherming??
Reacties
- - - - - Bericht - - - - -
Datum: 13 dec 2010 14:36
- - - - - Bericht - - - - -
Van: eric watts
Datum: 9 dec 2009 23:51
dit is mooi neer gezet en hoop dat het mensen aan het denken maakt en dat er veranderingen komen in de raad van kinderbescherming en dat ze nou eens gaan nadenken en dat ze anders the werk gaan.
- - - - - Bericht - - - - -
Van: Frank Korver, Spijkenisse
Datum: 21 juni 2008
Onterecht verdachte mensen hebben iets gemeen: zij praten met politie. Sommigen leggen zelfs -onder grote druk van politie- valse bekentenissen af, anderen blijven in onschuld volharden. Zij maken allemaal de fout met politie te praten. In onderstaande uiterst interessante, nuttige en hilarische lezing legt professor James Duane uit waarom met politie praten nooit een goed idee is, beroepen op zwijgrecht is altijd beter:
De belangrijkste redenen die professor Duane geeft, zijn:
- Het kan verdachte nooit helpen
- Het zal alleen maar tégen verdachte gebruikt worden, nooit in voordeel
- Het bewijs dat verdachte het ten laste gelegde feit heeft begaan blijkt
onder andere uit De Verklaring Van De Verdachte (wet strafvordering
339 lid 2)
http://tinyurl.com/Bolderkar
Labels: 20eEeuw, Afpersing
maandag 2 maart 2009
is slechts enkele treden omhoog
De nieuwe wet, bedoeld om het ouderschap na scheiding voort te zetten, is nu van kracht. De katholieke radio omroep geeft Ed Spruijt gelegenheid te doemdenken over gescheiden ouders en hun kinderen. Gelukkig was Wouter Hanhart bereid een transcript te maken van de uitzending, zodat de uitlatingen van Spruijt nu van deskundig commentaar worden voorzien. Laten we reëel zijn, de nieuwe wet bevat slechts enkele van de gewenste verbeteringen. Het gaat er om, te bouwen aan verdere versterking van de positie van gescheiden ouders en hun kinderen en om vooruit te komen.
Eerder was Wouter Hanhart bestuurder bij de stichting Scheiden en Blijvend Ouderschap, het platform Laat Ouders ouder Blijven, het platform SCJF (commissie familierecht) en bij SOS-Papa. Verder doet hij counseling bij ouderschaps kwesties.
Interviewer: Sinds gisteren is er een nieuwe wet van kracht die na een scheiding de omgang met kinderen regelt, maar in de nieuwe wet is met de positie van het kind onvoldoende rekening gehouden, en als dat zo blijft werkt de wet contraproductief voor het welzijn van kinderen van gescheiden ouders. Zo waarschuwt Ed Spruijt, auteur van het boek: Scheidingskinderen.
Bert Kerkhof: De nieuwe wet zorgt er voor dat ouders na een scheiding kunnen blijven zorgen voor hun kinderen, zoals ze ook voor de scheiding al deden. Als het gezin vóór de scheiding ook al in twee woningen woonde, hoeft veelal niet verhuisd te worden. In veel gevallen woont een gezin vóor de scheiding in éen woning en na de scheiding in twee woningen.
Interviewer: Goedemorgen. Wat is eigenlijk precies het probleem?
Ed Spruijt: Het probleem is dat kinderen hebben het meest last van de scheiding, meer gemiddeld dan vaders en moeder en dat er aan de positie van kinderen zoveel mogelijk aandacht moet worden besteed. De nieuwe wet omgangsrecht bij scheiding heeft enerzijds de verplichting van een ouderschapsplan, dat is op zich een goede ontwikkeling, maar dat zal niet gaan werken als er niet veel ondersteunende maatregelen komen.
Bert Kerkhof: Pardon, de wet heet Bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding. Van belang is dat de afspraken worden nagekomen. Ter ondersteuning dienen er sancties te zijn bij het niet naleven van de afspraken.
Ed Spruijt: We hebben gezien dat sinds de wet op gezamenlijk gezag in 1998 in werking is getreden dat op zich een goede ontwikkeling is, maar dat de ouders dat niet zonder meer kunnen. Ouders moeten veel meer geholpen worden omdat ouders heel veel bezig zijn met hun eigen scheiding, de emotionele problemen. En hun handen vol hebben aan die problematiek en te weinig aandacht hebben, kunnen hebben voor de onmacht van hun kinderen.
Bert Kerkhof: Sinds het in werking treden van de wet op het gezamenlijke gezag in 1998 is het aantal co-ouderschappen verdrievoudigd. Dat is een goede ontwikkeling. Soms kan psychologische hulp voor een vader of moeder helpen. Kinderen kunnen zich vaak gemakkelijk aanpassen. Soms moeten ze naar een nieuwe school en dat is niet gemakkelijk. Het belangrijkste is dat ze geen van hun beide ouders verliezen en toegang houden tot hen beiden. Dat was in het verleden vaak een rechtskundig probleem, dat echter wél oplosbaar is. Dat bewijzen meer en meer gescheiden ouders door in een co-ouderschap te leven.
Ed Spruijt: Als de wet blijft zoals die nu is en niet wordt ondersteund door aanvullende voorzieningen en hulp aan de ouders dan zullen de conflicten tussen de ouders alleen maar toenemen en daardoor zal de situatie voor de kinderen en helaas ook voor vaders en moeders verder verslechteren.
Bert Kerkhof: In de nieuwe wet ligt geen oorzaak voor het toenemen van conflicten tussen de ouders. Dat is uit de lucht gegrepen.
Ed Spruijt: Kort gezegd: een aantal ouders, gelukkig niet allemaal, staan elkaar naar het leven en daar hebben de kinderen last van. En grote groep ouders die er helaas niet uit kunnen komen zal inderdaad doorgaan met conflicten maken met procederen, de ruzies op laten lopen en dat is erg nadelig voor de kinderen. Want als een ding uit onderzoek wel blijkt, dan is de slechtste factor voor kinderen met tip op nummer een, ruzie tussen de ouders, chronische ruzie tussen de ouders en dat moet op de eerste plaats verminderen.
Bert Kerkhof: Dat ouders elkaar naar het leven zouden staan is geen goede samenvatting van het voorafgaande. Er is geen reden om door te gaan met conflicten maken en het laten oplopen van ruzies. Na het afspreken van een ouderschapsplan dat beide ouders ziet staan, kunnen chronische ruzies stoppen. Dan is het voor de kinderen niet nadelig en hebben ze er geen last van.
Interviewer: Ontwikkelingspsychologen hebben mij altijd verteld: wat je ook doet ga niet scheiden, want hoe slecht de situatie ook is: het verlies van je veilige omgeving thuis, van beide rolpatronen, de mannelijke voor de vader en de vrouwelijke voor de moeder, dat is voor de ontwikkeling van zo’n kind desastreus.
Ed Spruijt: de wet kan natuurlijk niet de scheiding verbieden. Dat zou de wet misschien wel willen, althans sommige mensen die de wet maken, maar dat zal in onze samenleving niet meer lukken. We hebben nou eenmaal te maken met scheiding. Dat is inderdaad als je het aan kinderen vraagt niet de beste oplossing. Als je het aan kinderen vraagt dan zeggen zij: mijn ouders kunnen maar beter niet scheiden. En voor kinderen hoeven ouders helemaal niet zo super gelukkig te zijn. Als ze maar redelijk tevreden zijn is dat voor kinderen goed. Maar goed, ouders spelen ook een rol en zij mogen ook beslissen wat zij met hun leven aan willen, en in deze tijd is het nou eenmaal zo dat een groot gedeelte van de ouders wil scheiden. En dan is de volgende stap: hoe doe je dat zo goed mogelijk? Hoe hou je zoveel mogelijk het belang van het kind en de toekomst van het kind in het oog.
Bert Kerkhof: Precies, dat werd in het verleden vaak vergeten. Vaak stonden omstanders klaar om scheidende ouders en hun kinderen te besmeuren met pek en veren en werden hen verwensingen nageroepen die niet veel goeds voorspelden. Beide ouders werden gestraft door hen het gezamenlijke ouderschap te ontnemen, alleen omdat de ouders geen sex meer met elkaar wilden beleven. Die tijden zijn voorgoed voorbij
Ed Spruijt: Want uit onderzoek blijkt maar steeds weer dat kinderen behoorlijk wat negatieve gevolgen, gemiddeld, niet allemaal, gemiddeld ondervinden van scheiding, zowel op korte termijn, de ontwikkeling van meer problemen, meer depressiviteit of agressief gedrag, of riskante gewoonten.
Bert Kerkhof: Genetisch hebben gescheiden kinderen dezelfde mogelijkheden als vóor de scheiding. Van belang is hoe de omgeving en instanties reageren op gescheiden ouders en de kinderen. Als de omgevingsfactoren dezelfde blijven als vóor de scheiding, hoeven geen problemen te ontstaan.
Ed Spruijt: Maar eigenlijk ook, en dat is nog erger, op langere termijn: ze scheiden zelf 2 of 3x zo vaak, ze maken meer gebruik van medische voorzieningen in het volwassen leven, ze bereiken een minder hoog opleidingsniveau, en daardoor ook een minder hoog beroepsniveau, zodat die scheiding van die ouders, gemiddeld genomen een rol blijft spelen. En dat is erg nadelig voor kinderen natuurlijk.
Bert Kerkhof: Onderzoeksresultaten uit het grauwe verleden geven niet de resultaten van de toekomst. Discriminatie door traditionele opvattingen over huwelijkse moraal en verkeerde verwachtingen van gescheiden kinderen kunnen nog een rol spelen. Veel moet bijgesteld worden en dat gaat bij sommige bevolkingsgroepen langzamer dan bij anderen. Inderdaad is dat nadelig en we moeten daarom het uit elkaar gaan van ouders in het juiste perspectief leren zien ten behoeve van de kinderen.
Interviewer: en dan is er nu die nieuwe wet die ervoor moet zorgen dat vaders en moeders gelijkelijk of in ieder geval een evenredig aandeel in de opvoeding van het kind voor hun rekening moeten nemen, en u zegt net, als we daar geen ondersteunende, geen extra ondersteunende maatregelen bij maken, dan heeft die wet geen kans van slagen.
Ed Spruijt: Precies. Er zijn globaal twee dingen in die wet, natuurlijk nog meer, maar dat maakt het even heel ingewikkeld, maar de hoofdzaak van de wet is het eigenlijk verplichte ouderschapsplan, en meer het accent op gelijkwaardigheid, recht en plicht tot omgang van beide ouders na de scheiding. Als aanvullende maatregelen moet je in elk geval moet je regelen dat het overal mogelijk is dat ouders moeten kunnen leren of hulp kunnen krijgen bij het maken van het ouderschapsplan. Gelukkig is er in die regeringsstukken aandacht voor die centra voor jeugd en gezin. Die worden overal in elke plaats en elke wijk opgericht. Daar zou heel nadrukkelijk meer aandacht worden besteed aan hulp voor ouders om dat ouderschapsplan te maken. En, dat is ook een belangrijk punt, dat accent op die gelijkwaardigheid van de vader en de moeder na de scheiding, dat is wel een mooi theoretisch uitgangspunt, maar dat moet je natuurlijk concreet maken. En enerzijds willen natuurlijk vaders, terecht en begrijpelijk omgang met hun, kinderen, en wel evenveel tijd als de moeder en daarover gaan ze vechten en procederen. Nou, het belangrijkste is dat die ouders hun ruzie leren beheersen, dat is essentieel voor kinderen.
Interviewer: moeten ze dan met zijn allen naar de psycholoog?
Nou, ze moeten eerst proberen er samen uit te komen, dan moeten ze in mijn visie als ze er niet uitkomen (als ze er samen uitkomen is het natuurlijk prima, als ze samen een plan voorleggen aan de rechter: uitstekend.)
Interviewer: Maar er zijn ook echtscheidingen die tot stand komen met vliegend servies en slaande deuren…
Ed Spruijt: Natuurlijk, dus, je moet naar de rechter als je wilt scheiden en de rechter kan een oordeel vellen, ofwel, als hij of zij denkt dat de positie van de kinderen in het gedrag komt een advies van de Raad voor de Kinderbescherming vragen, of hij kan, en dat zal, end at zou veel meer moeten vind ik, de twistende partijen naar een conflictbeheerser sturen. Een deskundige die verstand heeft van conflicten oplossen, want dan blijkt uit onderzoek elke keer weer, dat dat wel degelijk kan helpen. Natuurlijk niet elke scheiding wordt daardoor ideaal, maar mensen kunnen dan beter in staat worden gesteld om afspraken te maken over de kinderen, end at is belangrijk want, hoe je het ook wend of keert, want als ouders het samen eens zijn over de scheiding, wat ze ook afspreken voor de kinderen, dan zijn kinderen daar tevreden over.
Interviewer: dus u zegt eigenlijk, resumerend: beter niet scheiden, want kinderen zitten daar niet op te wachten, maar als je het al doet, zorg dan dat dat met zo min mogelijk ruzie gepaard gaat, zodat die kinderen een beetje rustig kunnen opgroeien.
Ed Spruijt: Dat en, ondersteun natuurlijk ook de kinderen, want voor de kinderen is betrekkelijk weinig aandacht nog, als je terugkijkt, bijvoorbeeld er ontstaan overal in het land die programma’s die kinderen kunnen helpen om de echtscheiding van hun ouders te verwerken. Die zijn nog maar in ene vrij beperkt aantal plaatsen in het land beschikbaar, hoewel de programma’s liggen klaar, die kunnen overal worden ingevoerd, laagdrempelig, op scholen. De overheid zou er veel meer aan moeten doen om dat te stimuleren, want dat zou kinderen echt helpen.
Interviewer: en anders is deze wet niet goed uitgevoerd.
Ed Spruijt: niet goed genoeg in ieder geval, want anders krijgen we over tien jaar weer dezelfde cijfers als over de wet van 1998, een mooie poging, maar helaas, de situatie is er niet beter op geworden.
L. Koppenol
Al jarenlang werden omgangsfrustrerende moeders meest niet aangepakt, en eindelijk zijn dan nu twee moeders veroordeeld inzake onttrekken aan het gezag. Hebben een -werkstraf gekregen- En dat terwijl deskundigen en ook overheid en rechters weten van het feit dat deze vervreemding van vaders gepleegd door meest moeders een misdrijf oplevert te weten letterlijke psychische kindermishandeling c.q. erger.
Overigens voorziet deze wet NIET in alle ongeregistreerde partnerschappen met kind of kinderen in scheiding. Dat is NIET goed en in dat geval heeft de heer Spruijt gelijk. Vermits de rechters daar rekening mee (wensen te) houden tenminste.
NU is het zo dat moeders klakkeloos en zonder enige reden in realiteit de juridische erkenning door vaders kunnen weigeren. Waardoor zelfs bij geboorte al of daarvoor bedrog aangetoond wen wel doorgang kon en kan vinden. Vele kinderen werden zo de afstamming onterecht afgenomen (streepje als vader nota bene) en dat is ook een misdrijf in strafrecht waaraan NIETS werd gedaan.
Geachte Tweede Kamer. Verduistering van staat werd zelden of nooit bestraft. En de moeders die dat pleegden dat strafbare feit ook niet. Een meldplicht inzake kindermishandeling was er niet voor hulpverlening ggz ook niet zelfs waardoor in zaken met borderline moeders (meest moeders) niets werd ondernomen door rechters ook inzake familierecht, want kenmerkend is dat deze mensen hun eigen partner bedriegen, beliegen, verhalen verdraaien, en zelfs valse verklaringen gingen gewoonweg door.
Bij politie die terugverwees naar de Riagg bijvoorbeeld waar dan deze vrouwen in -behandeling- zitten of zaten. Hoe vreselijk de gevolgen van deze verzwijging van handelen en wandelen van deze dames zijn kan men dagelijks constateren in de vorm van letterlijke vervreemding zoals gezegd (pas syndroom en stoornissen) bij kinderen en vele vaders konden naar hun kind gaan zoeken. ONDANKS dat de raad kinderbescherming wist en weet van deze goed bestudeerde materie door Gardner in eerste instantie.
Dat is al een schande op zich en een afgang voor de kinderrechten in dit land.
Hoog tijd dat die overheid en familierecht al die zaken doorlicht en aanpakt. In belang van het kind met recht op beide eigen ouders getrouwd of niet doet niet ter zake.
Drs. Peter Tromp (pedagoog, Vaderkenniscentrum)
De heer Spruijt verwoord hier weer vooral de belangen van de Raad voor de Kinderbescherming waaraan hij in al zijn activiteiten zo nauw verbonden blijkt.
De kinderbescherming heeft als adviseur van de scheidingsrechter haar boterhammen de afgelopen decennia vooral verdiend met het schrijven van tienduizenden rapportjes van bedenkelijk kwalitatief gehalte over de omgang met, het verblijf van en de zorg voor de kinderen. De Kinderbescherming heeft in deze civiele adviestaak aan de scheidingsrechter echter geen enkele bijdrage weten te leveren aan de wenselijkheid om na de scheiding beide ouders betrokken te houden in het leven van de kinderen.
Het is juist de Raad geweest die de afgelopen decennia door haar willekeurige keuzes en optreden de conflicten tussen scheidende ouders enorm heeft aangewakkerd en versterkt, bijvoorbeeld door een van de beide ouders, meestal de vader, op willekeurige gronden buitenspel te zetten en helemaal niets te doen aan het oplossen van gerezen verschillen tussen de ouders.
De raad vreest nu kennelijk om in de nieuwe scheidingswet loon naar eigen werken te krijgen en in het scheidingsrecht gemarginaliseerd te geraken.
In plaats van het vragen van een van de spreekwoordelijk discriminerende adviesrapportjes van de kinderbescherming, zal de scheidingsrechter in verband met:
- Het nu in de nieuwe wet ingevoerde uitgangspunt van gelijkwaardig
ouderschap na scheiding,
- De nu ingevoerde verplichting voor de beide ouders om de band van
de kinderen met de andere ouder te bevorderen, en
- De nu ingevoerde verplichting tot het opstellen van een
ouderschapsplan tussen de beide scheidende ouders,
immers de voorkeur geven aan het sturen van de ouders naar een bemiddelaar of mediator voor het opstellen van een gezamenlijk ouderschapsplan indien zij in eerste aanleg niet samen tot het nu vereiste ouderschapsplan met afspraken over de onderlinge verdeling van zorgtaken na de scheiding kunnen komen.
De raad die de afgelopen decennia met haar adviserende rapportages juist medeveroorzaker is geweest van de vele conflicten over de scheiding, werpt zich daarom nu uit angst voor omzetverlies bij monde van woordvoerder Spruijt ineens op als de grote conflictbeheerser die onmisbaar zou zijn.
Deze oproep van Spruijt namens de Raad is echter op zijn minst uiterst ongeloofwaardig.
Het opnieuw betrekken van de Raad voor de Kinderbescherming bij de op te stellen ouderschapsplannen, draagt immers bijna de garantie in zich dat geschillen tussen de ouders over de kinderen niet opgelost, maar juist uitvergroot en verder aangewakkerd zullen worden. De geschiedenis van de afgelopen bemoeienis van de Raad heeft dat ondubbelzinnig bewezen.
De Raad voor de Kinderbescherming en de aan haar gelieerde lokale Centra voor Jeugd en Gezin kunnen in nieuwe activiteiten bij scheidingen rond het op te stellen ouderschapsplan tussen de scheidende ouders daarom vooral gemist worden als kiespijn.
Marleen Valkenburg
Ik ben van mening dat deze wet zeker een doorbraak is voor het bestendigen van de omgang. Kinderen die al langer hun ouder moeten missen en al zover beinvloed zijn, zoals wij hebben met mijn man zijn dochter. Daar ben ik bang voor dat het te traumatisch zou zijn voor het kind. Maar het moet gewoon duidelijk zijn en worden dat het fout is een kind bij een liefhebbende ouder weg te houden. Dus goede afspraken en ze naleven en anders consequenties voor de frustrerende ouder. Dat is toch ook duidelijk voor een kind. Je kan ze willen beschermen voor alles, maar op later termijn zijn de gevolgen heel vaak niet te overzien. Ik ben het er zeker mee eens dat de overheid een belangrijk punt laat liggen, en dat is informatie. Informatie in openbare ruimtes, scholen, bibliotheken enzovoort. Het moet zeg maar maatschappelijk niet meer geaccepteerd worden dat oudervervreemding voorkomt!!
Uitzending van KRO Goedemorgen Nederland Radio, 2 maart 2009
Labels: 20eEeuw
vrijdag 10 oktober 2008
Assen - Kind in de knel doet onderzoek naar instanties die ouders hinderen. Vandaag al vast enkele aantekeningen over het aanvragen van Mediation bij het juridisch loket:
| 2008-09-25
| Aanvraag omgangsregeling (klein?)kinderen. Vader doet verzoek voor Mediation.
Kosten voor ex: € 47 (vader let goed op kosten voor de vrouw). Kosten voor
vader: circa € 300…
|
| 2008-10-02
| afspraak voor gesprek met a. van de v. zij is geen ® Mediator
|
| 2008-10-xx
| Ex is uitgenodigd middels een brief
|
2008-10-10
12:05
|
Vader belt naar het juridisch loket en doet verzoek…
|
| 12:11
| juridisch loket belooft terug te bellen
|
| 12:15
| Vader krijgt telefoon van ene 'gonny van de berg' die de man uitnodigt voor een
gesprek met een psychiater
|
| 12:28
| telefoondienst medewerker aan de lijn van juridisch loket Assen
|
| 12:30
| Begin gesprek met Marcel Benjamins, hij vertelt over de procedure: eerst
wordt gevraagd of de ex een brief wil
|
| 12:31
| dan wordt ex gebeld (of is anderszins contact met haar geweest). Dank voor
bijdrage van ervaringsdeskundige Josine uit Groningen. Volgens Josine geeft
het juridisch loket pas toe contact met ex te hebben opgenomen nadat ex zegt
mediation te willen
|
| 12:33
| juridisch loket (Marcel) bevestigt consult met de ex
|
| 12:34
| telefonisch consult is gewéest met de ex (zegt marcel)
|
| 12:xx
| ex wordt verwacht voor een gesprek (zegt marcel)
|
| 12:xx
| Vader protesteert tegen gang van zaken
|
| 12:xx
| Én vraagt de aanvraag voor mediation aan te houden
|
| 12:xx
| hierop wordt niet geantwoord…
|
| 12:xx
| Belofte om aan vader een copie van de brief verzonden aan moeder te zenden
per mail
|
| 12:43
| Einde gesprek met marcel
|
| 13:05
| Wordt nu telefonisch contact gezocht met ex ?
|
| 13:10
| om het gesprek met de vrouw af te zeggen ?
|
| 14:08
| vader zegt afspraak met gonny van de berg af
|
juridisch loket assen, overcingellaan 7 (naast ABN bank)
Zoon,
Op deze manier draait het uit op geen of heel weinig contact tussen ons en lopen spanningen tussen je ouders op. Er is toegezegd aan Vader dat aanvraag mediation wordt aangehouden.
Labels: 20eEeuw, CivielRecht
donderdag 7 april 2005
Binnenkort moet de Tweede Kamer kiezen tussen een wetsvoorstel van het kabinet dat scheiden moeilijker maakt en een initiatiefwetsvoorstel van de VVD dat scheiden zonder rechter mogelijk maakt als ouders het met elkaar eens zijn.
Hoewel een scheiding tot doel heeft beide partners gelukkiger te maken wordt dat doel zelden behaald. De echtscheidingswetgeving is dientengevolge permanent in beweging. Tal van moties en wetsontwerpen pogen de ellende te beperken, maar vooral het probleem van moeders die het contact tussen vaders en kinderen frustreren lijkt onbedwingbaar. Binnenkort moet de Tweede Kamer kiezen.
Minister Donner van Justitie heeft een wetsvoorstel gepresenteerd en VVD-Tweede-Kamerlid Ruud Luchtenveld heeft een initiatiefwetsvoorstel ingediend. Het lijkt alsof Luchtenvelds voorstel de voorkeur zou moeten genieten, al was het maar omdat op die wijze ook een deel van de idealen van Donner wordt gerealiseerd.
Donner en Luchtenveld vinden allebei dat scheidende ouders een ouderschapsplan moeten maken, waarin ze vastleggen hoe het na hun splitsing met de kinderen verder moet. Maar verder lijken vooral de verschillen te overheersen: Luchtenveld wil het niet naleven van de afspraken in dit ouderschapsplan, bijvoorbeeld het frustreren van een omgangsregeling, strafbaar stellen. Donner laat het bij de zoveelste plichtpleging op dit gebied.
Luchtenveld pleit hardop voor gelijkwaardig ouderschap na scheiding. Donner doet dat niet. Luchtenveld wil scheiden zonder rechter mogelijk maken voor ouders die het met elkaar eens zijn. Hij hoopt zo te voorkomen dat rechters nog advies vragen aan kinderbeschermers die vaak maandenlang onderzoek doen en zo de verhoudingen tussen de ouders enorm polariseren en dat is niet in het belang van het kind. Donner wil altijd de rechter inschakelen bij een scheiding. Dat lijkt merkwaardig: die rechters zijn medeverantwoordelijk, dat circa de helft van de scheidingskinderen (bijna
62.000 per jaar) zijn beide ouders niet of nauwelijks ziet, meestal de vader. Een ouderschapsplan verandert daar niets aan, omdat de minister in zijn wetsvoorstel, in tegenstelling tot Luchtenveld, geen sancties opneemt voor onwillende ouders die het plan niet uitvoeren. Donner meldt in zijn voorstel wel dat kinderen na scheiding het recht hebben hun beide ouders te blijven zien. Maar zo warm als dat klinkt is dat toch vooral een illustratie van de machteloosheid van het justitiële apparaat. Dit recht is al jarenlang in de wet verankerd, het probleem zit hem er in dat talloze rechters het aan hun laars lappen. In Donners voorstel blijft waarschijnlijk het vader- en kinderleed even groot.
Donner lijkt als conservatieve christen het scheiden niet al te makkelijk te willen maken. Dat lijkt erg ouderwets, maar vanuit de redenering dat een kind toch echt wel een goed contract waard is, dat niet van de ene op de andere dag wordt verbroken, is dat eigenlijk heel sympathiek. Je hoeft niet christelijk te zijn om te weten: niet scheiden is oneindig veel beter voor kinderen. Maar hoewel Donner zelf vanwege zijn achtergrond zo'n voorstel als dat van Luchtenveld waarschijnlijk ‘nooit uit zijn mond zou krijgen’ is het wellicht toch de snelste weg naar de realisering van zijn ideaal: minder scheiden.
Luchtenvelds pleidooi voor een gelijkwaardig ouderschap na scheiding klinkt heel modern en progressief, als de voltooiing van de emancipatie: vrouwen gelijkwaardig op de werkvloer, mannen gelijkwaardig thuis. Prachtig, maar onderzoek geeft aan dat tachtig procent van de scheidingen door de vrouw geïnitieerd wordt, omdat zij zeker weet dat de rechter haar toch de kinderen niet zal ontnemen. Mannen vragen zo weinig een scheiding aan omdat ze zeker weten dat ze dan het contact met hun kinderen zullen verliezen. Mannen zitten dus meer gevangen in het huwelijk dan vrouwen. Die vrouwen willen die man uit hun leven en de kinderen voor henzelf. Ze willen scheiden omdat ze alles willen, behalve een gelijkwaardig ouderschap! Als ze echt een gelijkwaardig ouderschap wilden konden ze net zo goed getrouwd blijven.
Als nu ingevolge het voorstel Luchtenveld hen de zekerheid dat ze echt als alleenstaande ouder verder kunnen (deels) ontnomen wordt, valt te verwachten dat hun enthousiasme om te scheiden zal bekoelen. Het staat of valt natuurlijk wel met de handhaving van deze gelijkwaardigheid, tot nu toe de achilleshiel van alle wetsvoorstellen tot verbetering van de scheidingswetgeving.
Maar laat ons hopen dat ze allebei een beetje hun zin krijgen, want Donners voorstel om de flitsscheiding af te schaffen dient ook toegejuicht te worden. De juridische reden (de flitsscheiding betekent internationaal gezien een vorm van bigamie) is formeel voldoende, maar wie echt het belang voor kinderen voor ogen staat zal een scheiding eerder willen ontmoedigen en vertragen dan als een flits voorbij laten gaan. Een scheiding is een dramatisch moment in het leven van een kind, met consequenties die decennialang aantoonbaar zijn.
Dit artikel werd tevens gepubliceerd in het Financiële Dagblad van 7 april 2005 onder de titel ‘Maak scheiden niet te gemakkelijk’. Theo Richel is wetenschapsjournalist en Wim Orbons is voormalig directeur en secretaris van diverse gezondheidszorgorganisaties en was contactpersoon van de
expertgroep
die aan de minister van Justitie voorstellen deed om de scheidingswetgeving te veranderen.
Lees verder…
Naschrift
Labels: 20eEeuw
dinsdag 22 maart 2005
Scheiden wordt steeds gewoner en kan tegenwoordig zelfs binnen een dag geregeld worden. De gevolgen voor kinderen, ouders, grootouders en de samenleving zijn veel groter dan toe nu werd aangenomen. Desondanks heeft de overheid allerlei maatregelen getroffen om het ouders die willen scheiden zo gemakkelijk mogelijk te maken.
Om te trouwen zijn twee mensen nodig, om te scheiden maar één. Sinds 1971 stelt de wet dat er om te scheiden sprake moet zijn van duurzame ontwrichting van het huwelijk. Om dat vast te stellen, volstaat de uitspraak van één ouder, zonder motivatie. Sindsdien is het aantal scheidingen enorm gestegen.
Opvallend is dat steeds sneller na de geboorte van een kind wordt gescheiden. Van de stellen die scheiden heeft 20% kinderen van 0 tot 4 jaar, 35% heeft kinderen tussen 5 en 9 jaar. Het eigen belang wordt boven het belang van het kind en gezin gesteld en de overheid werkt dit in de hand. We krijgen zelfs rechtsbijstand van de overheid voor de geldverslindende en respectvernietigende twee-advocaten-procedures met betrekking tot scheiding, omgang en alimentatie. Hebben we (meestal de moeders) geen inkomen na scheiding, dan springt de overheid bij met een bijstandsuitkering.
Sinds 2001 is er nog meer hulp van de overheid: we kunnen binnen één dag scheiden door het huwelijk te laten omzetten in een geregistreerd partnerschap, de zogenoemde flitsscheiding. Dat kan zonder tussenkomst van de rechter worden ontbonden, ook als er kinderen bij betrokken zijn. De partners kunnen het wel eens zijn, maar dat wil niet zeggen dat ze het na de ‘flits’ eens blijven. Onenigheden en ruzie zijn na scheiding vaak groter en ernstiger dan tijdens huwelijk. Deze zogenoemde flitsscheiding wordt in het buitenland niet erkend. Sterker, wie ‘flitsscheidt’ en hertrouwt in bijvoorbeeld Duitsland pleegt bigamie wat in veel landen strafbaar is.
Er is nog meer aan de hand. De overheid bevordert de economische zelfstandigheid van de vrouw. Mannen én vrouwen moeten meer, langer, sneller en slimmer werken. De opvoeding van kinderen wordt uitbesteed aan dure kinderopvang. Het gevolg is een ‘spitsuurgezin’ met veel spanningen, waar menig relatie niet tegen bestand is. Via Postbus 51 deelt de overheid ons mee hoe je een scheiding moet aanvragen in plaats van informatie te verstrekken over de gevolgen van scheiding. Ook het straffeloos negeren van gerechtelijke uitspraken over omgangsregelingen werkt scheiding in de hand.
De gevolgen van scheiding zijn vaak desastreus. Bij een kwart van de minderjarige kinderen blijkt een scheiding ook na vele jaren nog schadelijke effecten te hebben. Kinderen van gescheiden ouders hebben een grotere kans op armoede en achterstand, ze doen het slechter op school, hebben vaker emotionele of psychische klachten, lopen meer kans op gezondheidsproblemen en seksueel misbruik, raken vaker aan de drank en drugs, belanden eerder in de criminaliteit en hebben zelf een grotere kans op scheiding. Daarnaast kost de scheidingscultuur de overheid, en dus de belastingbetaler, miljarden euro’s.
Tijdens de themaweek ‘Geheim Geweld’ zagen we in een televisie-uitzending van Zembla tientallen trieste gevallen van kindermishandeling en verwaarlozing met de dood als gevolg. De dader was in veel gevallen een gescheiden moeder. Kindermishandeling, kinderverwaarlozing en infanticide komen vaker voor in stiefgezinnen dan in intacte gezinnen. Niet de pedagogische tik waarover uitvoerig is gedebatteerd, maar scheiding en het isolement van kinderen na scheiding, gecombineerd met drank- en drugsgebruik, leiden in sommige gevallen tot kindermishandeling en –moord. Rowena en Savanna zijn daar voorbeelden van, allebei kinderen van gescheiden ouders. Jaarlijks worden ook nog eens ruim honderd kinderen na een scheiding ontvoerd.
De scheidingscultuur kost de overheid, en dus de belastingbetaler, miljarden euro’s.
En dan de volwassen zelf. Bij één op de drie zelfmoorden is een scheiding in het spel. Doden in het verkeer (verongelukt tegen boom of brug) zijn vaak gescheiden mensen. Scheiden veroorzaakt stress en desoriëntatie waardoor het risico op een ernstig verkeersongeluk drie keer groter wordt, blijkt uit een onderzoek onder 13.915 mannen en vrouwen van middelbare leeftijd. Het risico is zelfs viermaal zo hoog wanneer alleen gekeken wordt naar ongelukken waaraan de bestuurder zelf schuld heeft.
Gescheiden huizenbezitters gaan een miserabele financiële toekomst tegemoet. Vooral jonge mensen hebben de afgelopen jaren relatief dure huizen gekocht terwijl de huizenprijs nauwelijks meer is gestegen. Bij verkoop als gevolg van een scheiding wordt vaak geen winst geboekt en al helemaal niet bij gedwongen verkopen, welk aantal ten opzichte van vorig jaar bijna is verdubbeld. Bij spaar- en beleggingsproducten met een vaste looptijd wordt een flinke boete in rekening gebracht bij voortijdige beëindiging. En sinds 1995 valt het tijdens het huwelijk opgebouwde pensioen bij scheiding in de boedel, waardoor de partners beiden recht hebben op een deel. Wanneer een van de partners niet dan wel in deeltijd werkte, zitten beide partners met een pensioengat.
Een punt zetten achter een huwelijk is geen garantie voor toekomstig geluk. Uit onderzoek blijkt dat gescheiden mensen over het algemeen aanzienlijk minder tevreden zijn met hun leven dan getrouwde mensen. Ook blijkt dat de algemene gezondheidstoestand van gescheidenen slechter is dan van niet-gescheidenen. We krijgen standaardadvies dat roken slecht is voor de gezondheid, maar scheiden is eveneens een aanslag op het leven van alle betrokkenen, de samenleving en de economie. Door echtscheiding en verbroken relaties worden in Nederland ruim een miljoen kinderen in een halve eeuw minder geboren. In de discussies over de vergrijzing horen we daar van overheidswege geen woord over.
Een overheid die scheiding gemakkelijk maakt zonder stil te staan bij de schadelijke gevolgen is kindvijandig. Scheiden moet moeilijker gemaakt worden. De huidige gang van zaken maakt dat een kind één ding zeker weet: niets is meer zeker. De relatie van zijn ouders kan worden ontbonden zodra één van zijn ouders geen emotionele bevrediging meer vindt in de relatie met de ander. Gaan ouders scheiden, dan moet het kind maar afwachten in welke ‘nieuwe’ situatie het terechtkomt. Minder scheiden leidt ook tot minder kindermishandeling, gezinsdrama’s, zelfmoorden, verkeersslachtoffers en minder kosten voor de samenleving. Het maakt het probleem van de vergrijzing ook kleiner. Hoe belangrijk vinden wij een stabiele samenleving waarin mensen hun verantwoordelijkheid nemen voor hun beslissingen? In het familierecht, gericht op het individu en bestaande uit 12 categorieën vaders en 9 categorieën moeders, kunnen gerechtelijke uitspraken straffeloos worden genegeerd. Dat vraagt om problemen. Om met Hans Wiegel te spreken: “niet kakelen, maar eieren leggen. Daar gaat het om. Ook in de politiek.”
Dit artikel werd tevens geplaatst in de Staatscourant van 22 maart
2005, pagina 6. Theo Richel is
wetenschapsjournalist.
Wim Orbons is voormalig directeur en secretaris van diverse gezondheidszorgorganisaties en was contactpersoon van de
expertgroep
die aan de minister van Justitie voorstellen deed om de scheidingswetgeving te veranderen.
Lees verder…
Labels: 20eEeuw
donderdag 20 januari 2005
Ouders blijven na een scheiding sámen verantwoordelijk voor hun kinderen, kinderen hebben het recht na een echtscheiding hun béide ouders te houden. Minister Donner van Justitie wil ouders verplichten een plan te maken waarin staat hoe zij dit gaan aanpakken. Dit staat in het wetsvoorstel dat de minister binnenkort bij de Tweedekamer indient.
Als ouders gaan scheiden wil Donner dat zij, eventueel samen met een bemiddelaar, een ouderschapsplan opstellen met daarin verplichtende afspraken over wanneer de kinderen bij elke ouder verblijven, inhoud van de verzorging, enzovoort. Donner wil hiermee problemen en ruzie rond de kinderen na scheiding voorkomen.
Volgens Maarten Legêne van SOS-Papa is het initiatief een stap vóoruit maar ‘vergeet’ Donner de ongetrouwde ouders. Volgens europese regels moeten deze ouders gelijke behandeling als gehuwden krijgen en het europese hof ziet toe op naleving.
De vraag blijft natuurlijk: hoe zit het met de naleving? Hoe wil Donner gaan controleren dat ouders zich aan het plan houden en hoe gaat hij hen bestraffen als dit niet het geval blijkt?
Naast het voorstel van Donner is een initiatief-wetsvoorstel van Ruud Luchtenveld (VVD) ingediend op 2 juli 2004, dat niet voorziet in de afschaffing van de flitsscheiding.
Zie verder…
Naschrift
De nieuwe wet op het gelijkwaardig ouderschap kwam op 1 maart 2009 in werking en geeft vaders een betere kans om een rol in het opvoeden van hun kinderen
te blijven spelen:
Wet Bevordering voortgezet ouderschap en zorgvuldige scheiding.
Labels: 20eEeuw
dinsdag 12 oktober 2004
Waarom geen spotje op Postbus 51 over de negatieve gevolgen voor kinderen Scheiden moet moeilijker worden gemaakt. De kosten voor de samenleving zijn hoog en het is meestal niet in het belang van het kind, vindt Wim Orbons.
Ieder etmaal zijn in Nederland 95 kinderen betrokken bij een scheiding en nog eens 75 bij het verbreken van een samenwoonrelatie. De gevolgen daarvan, zowel voor het kind als voor de maatschappij, zijn zo groot dat er alle reden is om het partners met minderjarige kinderen moeilijker te maken om te scheiden.
Natuurlijk scheiden mensen niet zomaar. Mensen verbreken de belofte van eeuwige trouw, omdat ze ongelukkig zijn geworden in hun relatie. Maar wordt het zoveel beter? Uit verschillende onderzoeken blijkt dat minder dan een derde van de mensen die scheiden, zegt gelukkiger te zijn; 30 procent vindt dat hij of zij er uiteindelijk op achteruit is gegaan, en de rest ziet in wezen weinig verschil. De levensverwachting van gescheiden mensen is significant korter dan die van blijvend gehuwden.
Toch is het aantal scheidingen heel sterk gestegen. Rond 1955 was de scheidingskans zeer klein. Nu is die bijna 50 procent, van tweede huwelijken zelfs 60 procent. Geen wonder dat scholen vrijwel geen aandacht meer besteden aan vader- of moederdag. Dat is te pijnlijk voor veel kinderen.
Deze feiten laten ruimte om eens te kijken naar de kosten voor het kind en voor de maatschappij. Ook hier stemmen de onderzoeken somber. Bij een kwart van de minderjarige kinderen blijkt scheiding ook na vele jaren nog schadelijke effecten te hebben. Echtscheidingskinderen leven korter, statistisch gezien. Een kind dat in een stiefgezin opgroeit (en dat zijn er meer dan 400.000 in Nederland) loopt een veel grotere kans op mishandeling dan in een gezin dat intact is gebleven.
De indirecte kosten voor de samenleving zijn hoog. Kinderen van gescheiden ouders hebben een grotere kans op armoede en achterstand, ze doen het slechter op school, hebben vaker emotionele of psychische klachten, lopen meer kans op gezondheidsproblemen en seksueel misbruik, raken vaker aan de drank en drugs, belanden eerder in de criminaliteit en hebben een grotere kans op (echt)scheiding.
Daarbij komt dat aan veel procedures om te scheiden grote bezwaren kleven. Hoewel de mediator, die bemiddelt tussen de twee partners, in opkomst is en goed werkt, hebben veel mensen die gaan scheiden nog steeds ieder een eigen advocaat. Dat is contraproductief, geldverslindend en slecht voor kinderen. Advocaten zijn partijdige belangenbehartigers. Het resultaat is een vechtscheiding, waarin advocaten vechten voor het belang van hun cliënt, niet voor dat van het kind. Kinderen worden zo oorlogsbuit.
De wettelijke regels die direct of indirect invloed hebben op het aantal scheidingen, moeten ter discussie komen te staan. Waarom zou bemiddeling niet verplicht worden gesteld? De ervaring leert dat hoe meer buitenstaanders (advocaten, rechters, kinderbeschermers) zich met de scheiding bemoeien, des te groter de kans op escalatie is, omdat ouders tegenover elkaar komen te staan met als inzet de vraag wie de beste ouder is.
Instanties als de raad voor de kinderbescherming, het bureau jeugdzorg en ten slotte de rechter zijn deel van het probleem. Minister Donner wil dat altijd de rechter wordt ingeschakeld, maar het zijn juist de rechters en hun adviseurs van de kinderbeschermers die er mede debet aan zijn dat zoveel kinderen, circa de helft, na de scheiding geen of nauwelijks contact meer hebben met beide ouders. Wanneer de rechter wél een contactregeling uitspreekt, kan een ouder die in de praktijk straffeloos naast zich neerleggen.
Een wet uit 1998 bepaalt dat ouderlijk gezag doorloopt na de scheiding, maar hoe kun je vader zijn voor je kinderen als er geen contact is? Rechters zwichten in het familierecht te vaak voor moeders, die in de slachtofferrol kruipen, geen contact met hun ex-partner willen en ook geen contact tussen het kind en de vader. Die situatie druist in tegen internationale verdragen, de Nederlandse wet en het belang van het kind.
Veel rechters ontzeggen het contact tussen vader en kind met als argument dat er ‛rust’ moet komen. Maar er komt geen rust, wél volgen nieuwe procedures. En dat verbroken contact wordt maar zelden hersteld, van uitstel komt afstel.
Ontzeggen van contact tussen Vader en kind
|
Dader kindermoorden
|
| Moeder
| 24
|
| Vader
| 13
|
| Vader en moeder
| 8
|
| Moeder en vriend
| 6
|
| Vriend van moeder
| 6
|
| Onbekend
| 2
|
Totaal
| 59
|
|
Bron: Tellingen Vara's Zembla programma
|
Er zijn méer facetten, het ministerie van Sociale Zaken wil economische zelfstandigheid van vrouwen bevorderen in verband met het hoge aantal scheidingen. Maar de economische zelfstandigheid vergroot juist de kans op scheiding. Het is alsof de overheid scheiden stimuleert. Nu hebben we zelfs de flitsscheiding (scheiden binnen één dag), die in andere landen niet wordt erkend.
De scheidingscultuur leidt ertoe dat veel mensen tijdelijk of langdurig arbeidsongeschikt zijn, extra beslag leggen op bijstandsuitkeringen en WAO, een extra beroep doen op voorzieningen in de gezondheidszorg en een groot beslag leggen op het justitiële apparaat en de gratis rechtsbijstand voor procedures die slechts het gevolg zijn van haat en nijd na de scheiding. Minister Donner had gelijk toen hij constateerde dat het hoge aantal scheidingen veel leed veroorzaakt en de maatschappij handenvol geld kost.
De wet stelt dat er om te scheiden sprake moet zijn van duurzame ontwrichting van het huwelijk. Om dat vast te stellen volstaat de uitspraak van één ouder, zonder motivatie. Uit onderzoek blijkt dat overspel, geweld, alcohol- of drugsgebruik een ondergeschikte rol spelen in de redenen om te scheiden. Ruim driekwart van de mensen die scheiden geven aan dat ze uit elkaar zijn gegroeid of niet meer met elkaar kunnen communiceren. Het ik-tijdperk heeft zo een groot aantal lichtvaardige scheidingen voortgebracht.
Opvallend is dat scheidingen meestal worden aangevraagd door vrouwen. Als je nagenoeg zeker weet dat je het contact met je kinderen kwijtraakt (zoals de meerderheid van de vaders), laat je het wel uit je hoofd om een scheiding aan te vragen. Als je zeker weet dat je het belangrijkste uit het huwelijk, de kinderen, kunt behouden (alimentatie en bijstand ontvangt), kun je het je permitteren een scheiding aan te vragen. Dat verklaart waarom in 80 procent van de gevallen vrouwen het initiatief nemen om te gaan scheiden. Aan de voorspelbaarheid dat de moeder de kinderen krijgt, zou een einde moeten worden gemaakt. Het delen van zorg en opvoeding zou de wettelijke norm moeten worden. Een stap in de goede richting is het wetsvoorstel van het Tweede-Kamerlid Ruud Luchtenveld (VVD), die wil dat het kind na scheiding van de ouders evenveel bij iedere ouder verblijft, tenzij de ouders iets anders overeenkomen. Als de wet zo wordt ingericht dat een partner niet de kinderen kan meenemen met uitsluiting van de ander, zal minder lichtvaardig worden overgegaan tot scheiding. Dat blijkt ook uit onderzoek in de Verenigde Staten.
Ook al heeft het huwelijk aan status ingeboet, het blijft wel een contract dat ouders dwingt om hun eigen genoegens opzij te zetten ten faveure van het kind. Maar uit alles blijkt dat het kind in de huidige cultuur een restpost is. Alleen als het thuis geregeld een slagveld is, moeten ouders heel snel kunnen scheiden. Als daar geen sprake van is, moet er veel meer aandacht komen voor het belang van het kind. Waarom beschermt de overheid niet het gezin, de rechten en belangen van het kind, gelet op de onthutsende onderzoekscijfers over scheiding? Waarom geen spotje op Postbus 51 over de negatieve gevolgen van scheiding voor kinderen of over de vraag: hoe verbeter ik mijn relatie in plaats van: hoe vraag ik een echtscheiding aan?.
Kinderen hebben twee verstandige ouders nodig. Deze zijn vooral te vinden in traditionele gezinnen en bij ouders die na hun scheiding hun kind niet de dupe laten worden van hun problemen.
Dit artikel werd tevens geplaatst in NRC Handelsblad van 12 okt 2004.
Wim Orbons is voormalig bestuurder van diverse organisaties in de gezondheidszorg en was contactpersoon van de
expertgroep
die de minister van justitie voorstellen deed om de scheidingswetgeving te veranderen.
Labels: 20eEeuw
woensdag 25 februari 2004
Aan: Minister Piet Hein Donner van justitie
Excellentie,
Op 13 februari jongstleden heeft een bijeenkomst plaatsgevonden tussen een aantal ambtenaren van Uw ministerie en vertegenwoordigers van een groep deskundigen op het gebied van scheiding. Tijdens deze bijeenkomst is op constructieve wijze van gedachte gewisseld over knelpunten met betrekking tot de scheidingswetgeving. Een van de problemen is dat het hedendaags familierecht sterk gericht is op individuen. Op het eerste gezicht lijkt dit een logische ontwikkeling, maar er zijn ook aanzienlijke schaduwzijden aan verbonden, die inzonderheid de kinderen treffen die betrokken zijn bij een scheiding.
Wij vragen U derhalve om een aantal maatregelen te nemen die de positie van het kind bij een scheiding versterken. Deze maatregelen dienen erop gericht te zijn om de opvoeding van kinderen door beide ouders als wettelijk uitgangspunt te nemen. Na echtscheiding zal -ons inziens- moeten gelden net als voor de ontbinding van het huwelijk, dat beide ouders een opvoedingsplicht jegens hun kind(eren) hebben en een gelijkwaardige positie innemen (Co-ouderschap). Slechts in zeer uitzonderlijke gevallen zou van deze norm, door de rechter, afgeweken kunnen worden.
Veel problemen tussen ouders en kinderen die bij een echtscheiding betrokken zijn worden veroorzaakt door emotionele discussies tussen ouders en door onduidelijkheden over omgangsregelingen en over het belang van het kind. Dit leidt tot hoge maatschappelijke en juridische kosten en tot een hoge werkdruk op rechters en op leden van de raad van de kinderbescherming. Het stellen van een duidelijke juridische norm, zoals wij hebben voorgesteld, kan hiervoor een oplossing bieden.
Gaarne zijn we bereid ons standpunt nader toe te lichten. Met de meeste hoogachting, namens de expertgroep,
- † Kees de Hoog was hoogleraar gezinssociologie en gezinsbeleid te Wageningen
- Wim Orbons, contact expertgroep
Labels: 20eEeuw
Conseo.png)
